วันหนึ่งผมมาท่องเที่ยวที่จังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตของผมที่ได้มาเที่ยวในจังหวัดภาคเหนือ ผมรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยวกับคนในครอบครัว พวกเราต่างหาข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับความเป็นอยู่ อาหารการกิน การสื่อสาร สถานที่ท่องเที่ยวและอื่นๆ ภายในจังหวัดนี้ ก่อนผมจะเดินทางเมื่อผมมาถึงจังหวัดนี้ก็พบว่า การหาข้อมูลมานั้นไม่ได้จริงเสมอไป ผู้คนในเชียงรายต่างมีจิตใจที่ดี มีน้ำใจ ดูลักษณะการพูดจา นั้นมีความอ่อนช้อย หนักแน่นและความไพเราะในตัวของวัจนภาษาของผู้คนในท้องถิ่น ในจังหวัดนี้เป็นเมืองที่เงียบ ไม่พลุกพล่านวุ่นวายเหมือนจังหวัดอื่น ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่เรียบง่าย สบายๆ ดูอยู่ง่ายกินง่าย โดยอาหารส่วนใหญ่จะรสมัน หรือไม่ก็อาหารจำพวกน้ำพริก ผักลวกเป็นส่วนใหญ่ ส่วนตัวผมชื่นชอบไส้อั่วเป็นพิเศษ

         มาพูดถึงสถานที่ท่องเที่ยวกันบ้าง โดยในเชียงรายจะมีสถานที่เป็นภูเขา ป่าไม้ และวัดเป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากลักษณะทางภูมิศาสตร์ของพื้นที่ที่เป็นภูเขาและตามลักษณะการนับถือศาสนาในสมัยก่อน จึงทำให้จังหวัดในทางภาคเหนือมีวัดเป็นส่วนใหญ่ แต่มีสถานที่ที่หนึ่งที่ผมชื่นชอบ คือพิพิธภัณฑ์บ้านดำ สร้างโดยอาจารย์ ถวัลย์ ดัชนี ก่อนมาที่นี่ ผมเคยสงสัยทำไมต้องชื่อบ้านดำ แล้วจะไปทำไมไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย แต่เมื่อมาถึง ผมจึงได้เข้าใจว่าทำไมถึงชื่อบ้านดำ เพราะพิพิธภัณฑ์นี้มีสีดำเป็นองค์ประกอบหลักนั่นเอง ในลักษณะของการออกแบบตัวบ้านนั้น จะเป็นบ้านไม้ที่มีการแกะสลักเหมือนการเล่าเรื่องต่างๆ มีความวิจิตร สวยงาม มีเอกลักษณ์ที่ดูแล้วสื่อถึงภาคเหนือมากๆ เมื่อเข้าชมภายในบ้านนั้น จะพบอุปกรณ์เครื่องมือพื้นเมืองต่างๆ เครื่องประดับ และวัตถุที่หาชมได้ยากในปัจจุบัน วัตถุเหล่านั้นส่วนใหญ่จะทำมาจากสัตว์ อาทิเช่น แตรเขาสัตว์ เก้าอี้ที่มีชิ้นส่วนของสัตว์ประกอบอยู่ เป็นต้น

         เมื่อเที่ยวชม ความคิด ความอคติที่เคยนั้นได้หายไป เหลือไว้เพียงความประทับใจ ในความงดงามและมีเสน่ห์ของรูปทรงและวัตถุที่ประเมินค่าศิลปวัฒนธรรม ทรัพย์สินทางปัญญา โดยที่ประเมินค่าเป็นทุนทรัพย์ไม่ได้

........................................

Credit by :
นายรพีพัฒน์ นาคฤทธิ์