สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา ในปี 2526 พบว่าเป็นแหล่งโบราณคดีขนาดใหญ่มีคูน้ำคันดินล้อมรอบ 1 ชั้น มีลำธารปราสาทไหลผ่านด้านเหนือ มีมนุษย์มาตั้งชุมชนครั้งแรกราว 3,000 ปีมาแล้ว รู้จักการเพาะปลูกข้าวและเลี้ยงสัตว์มีการใช้สำริดบ้างแต่ไม่แพร่หลาย ทำภาชนะดินเผาทรงปากแตรสีแดงขัดมัน และมีการนำภาชนะดังกล่าวฝังร่วมกับศพด้วย ต่อมาเกิดความเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีที่สูงขึ้นโดยผลิตภาชนะดินเผาแบบพิมายดำขึ้นแทน มีการนำเหล็ก สำริด หินสีต่าง ๆ เช่น หินคาร์นีเลียน หินอเกต มาทำเครื่องใช้เครื่องประดับจนราวพุทธศตวรรษที่ 16 จึงเริ่มรับวัฒนธรรมทวารวดี โบราณสถานบ้านปราสาทนับเป็นแหล่งโบราณคดีแห่งที่สองต่อจากบ้านเชียง ชาวบ้านได้ช่วยกันบูรณะและซ่อมแซมให้กลายเป็นแหล่งเรียนรู้ศึกษาพัฒนาการของมนุษย์ในอดีตของดินแดนภาคอีสานตอนล่าง มีลักษณะเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง จากหลักฐานที่ค้นพบสันนิษฐานว่ามีชุมชนอาศัยอยู่ในบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงสมัยประวัติศาสตร์ โดยมีหลักฐานที่พบอยู่ในบ้านปราสาท ได้แก่ โครงกระดูกมนุษย์อยู่ในระดับความลึกตั้งแต่ 1.50 - 5 เมตร แสดงถึงการอยู่อาศัยทับซ้อนกันยาวนาน ภาชนะดินเผา หม้อปากแตร และเครื่องมือสำริด 

ข้อมูลมาจาก: เว็บไซต์ http://pr.prd.go.th/nakhonratchasima/ewt_news.php?nid=176&filename=index