อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรีนั้นเป็นที่รู้จักกันมาเนิ่นนานจากนักล่าสมบัติ นักเรียนนักศึกษาด้านโบราณคดีประวัติศาสตร์ นักท่องเที่ยว นักแสวงบุญ   สันนิษฐานกันว่า เดิมอำเภอศรีมหาโพธิ เคยเป็น เมืองพระรถ มาก่อน ต่อมาเมื่อมีการขุดค้นที่เมืองโบราณแห่งนี้ได้พบคันฉ่องสำริดสมัยลพบุรีซึ่งมีจารึกความว่า “๑๑๑๕ ศกพระไทยธรรมของพระบาทกมรเต็งอัญศรีชัยวรม ทรงมอบให้แก่ อโรคยาศาลา ณ ศรีวัตสปุระ” เมืองโบราณแห่งนี้จึงน่าจะชื่อว่า เมืองศรีวัตสปุระ ตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นศูนย์กลางคมนาคมและเศรษฐกิจ เช่นเดียวกับเมืองอู่ทอง เพราะอยู่ในตำแหน่งที่ติดต่อกับต่างประเทศได้ทางทะเลและบรรดาเมืองโบราณอื่นๆ ด้านตะวันออกและด้านตะวันตกเฉียงเหนือติดกับเมืองปักธงชัยและดินแดนที่ราบต่ำเขมรอำเภออรัญญประเทศ

 เนื่องจากเดิมที่ตำบลโคกปีบ (ปัจจุบันอยู่ในอำเภอศรีมโหสถ) ซึ่งขึ้นอยู่ในการปกครองอำเภอศรีมหาโพธิ มีต้นโพธิ์ศรีมหาโพธิ์อยู่ต้นหนึ่ง มีขนาดใหญ่มาก สันนิษฐานว่าต้นโพธิ์ดังกล่าวได้นำพันธุ์มาจาก "ต้นพระศรีมหาโพธิ์" พุทธคยา ประเทศอินเดีย ศาสนาพุทธได้เผยแผ่ดินแดนสุวรรณภูมิราวพุทธศักราช 300 และทวารวดีราวพุทธศักราช 500 ความเจริญของศาสนาพุทธในช่วงดังกล่าวได้พาให้บรรดาสมณะทูตทั้งหลายจะต้องนำเอา "พระศรีมหาโพธิ" พันธุ์พุทธ คยามาปลูกเป็นบริโภคเจดีย์สำหรับการกราบไหว้บูชา เพราะอาณาจักรทวารวดี นอกจากจะได้รับการแจกจ่าย "พระบรมสารีริกธาตุ" แล้วคงได้รับพันธุ์ "พระศรีมหาโพธิ" พุทธคยาจากสมณทูตมาเผยแผ่ศาสนาและนำมาปลูก แต่ว่าต้นเดิมอาจจะตายไป เพราะเป็นเวลานานถึง ๒, ๐๐๐ ปี ล่วงมาแล้ว ต้นที่อยู่ในปัจจุบันนี้น่าจะเป็นหน่อที่เกิดขึ้นใหม่รอบๆ ต้นเดิม และตรงที่ปลูกอยู่นั้นอยู่ในที่สังฆาวาสแห่งหนึ่ง ซึ่งมีอาณาเขตเข้าไปถึงเมืองโพธิสัตว์และเมืองตะโหนดในประเทศกัมพูชา ดังนั้นจึงเรียกว่า "ดงศรีมหาโพธิ"