ห้องจัดแสดงของพิพิธภัณฑ์อยู่บริเวณใต้ถุนของศาลาการเปรียญที่สร้างมาประมาณ 45 ปีแล้ว ในส่วนของใต้ถุนอาคารได้นำเสาไม้จากอุโบสถหลังเดิมมาใช้ ซึ่งไม้แต่ละต้นนั้นอายุไม่ต่ำกว่า 100 ปี หากนับตามอายุของโบสถ์หลังเก่าปัจจุบันอาคารหลังนี้ถูกงดใช้เป็นการชั่วคราวอันเนื่องมาจากอยู่ในระหว่างการซ่อมแซมจากความเสียหายของเหตุอุทกภัยเมื่อ พ.ศ.2554 ส่วนของพิพิธภัณฑ์ที่อยู่ชั้นล่างก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเช่นกัน ในขณะที่ทำการสำรวจก็ยังไม่สามารถซ่อมแซมให้กลับคืนมาได้ทั้งหมด มีเพียงการเก็บรวบรวมวัตถุไว้รวมกันและทำความสะอาดเบื้องต้น อีกทั้งในขณะนี้ทางวัดกำลังทยอยซ่อมแซมอาคารต่างๆ ภายในวัด จึงต้องจัดลำดับความสำคัญของการซ่อมแซมตามกำลังเงิน ปัจจุบันกำลังซ่อมศาลาการเปรียญที่อยู่ชั้นบนของพิพิธภัณฑ์อยู่ ดังนั้น ลำดับต่อไปจึงอาจจะค่อยๆ ขยับขยายลงมาซ่อมแซมชั้นล่าง และสามารถจัดแสดงวัตถุใหม่อีกครั้งให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ชื่อของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งตามราชทินนามของเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน ในชื่อ พระครูสุวรรณโสรัต แต่ปัจจุบันท่านได้รับราชทินนามใหม่เป็น พระสุวรรณศีลาจารย์ ท่านเจ้าอาวาสเริ่มการสะสมวัตถุมาตั้งแต่ พ.ศ.2544 เกิดจากมื่อมีการบูรณะอุโบสถหลังเก่ามีการขุดพบโบราณวัตถุจำนวนมาก โดยเฉพาะพวกถ้วยชามสังคโลก ท่านเจ้าอาวาสจึงเริ่มจัดเข้าตู้จัดแสดง ในภายหลังเมื่อชาวบ้านทราบข่าวว่าเจ้าอาวาสสนใจจึงนำข้าวของมาร่วมบริจาคจำนวนมาก โดยเฉพาะเครื่องมือทางการเกษตร เช่น เครื่องสีฝัด และเกวียน เพราะสังคมมีการเปลี่ยนแปลง เครื่องจักรเข้ามาแทนที่ของใช้พื้นบ้านมากขึ้น ทำให้ในขณะนี้ทางวัดมีเครื่องสีฝัดอยู่เป็นจำนวนมาก (ประมาณ 10 เครื่อง)

ปัญหาใหญ่ของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในปัจจุบันคือความเสียหายจากน้ำท่วม ทำให้ทะเบียนที่เคยจัดทำไว้สูญหายไป วัตถุที่เคยจัดหมวดหมู่ไว้ก็กระจัดกระจาย และพระผู้ดูแลมีกิจอื่นต่างๆ ภายในวัดที่ต้องดูแล ทำให้ไม่สามารถจัดการดูแลพิพิธภัณฑ์ได้เต็มที่นัก