วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ได้สร้างพิพิธภัณฑ์ดนตรีของภูมิภาคอุษาคเนย์(South East Asia Music Museum) บนพื้นที่ 5 ไร่ มีพื้นที่ใช้สอย 8,400 ตารางเมตร พิพิธภัณฑ์ดนตรีอุษาคเนย์ ถือได้ว่า เป็นพิพิธภัณฑ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล เป้าหมายของพิพิธภัณฑ์ดนตรี เพื่อสร้างให้เป็นประวัติศาสตร์ของชนชาติต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับดนตรี เป็นเรื่องราวในอดีตที่จะสร้างภูมิปัญญาให้กับคนปัจจุบัน และเป็นพลังที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้กับอนาคตพิพิธภัณฑ์ดนตรีเป็นพิพิธภัณฑ์เฉพาะทาง (ดนตรี) เป็นสถานที่เก็บรวบรวมเครื่องดนตรี บทบาทของดนตรีที่เกี่ยวข้องกับสังคม รวบรวมเสียงของเครื่องดนตรี ทั้งดนตรีไทย ดนตรีพื้นบ้าน และดนตรีในภูมิภาคอุษาคเนย์

พื้นที่พิพิธภัณฑ์ดนตรี ประกอบไปด้วย หมู่เรือนกลางน้ำ ห้องพักคอย ห้องสมุดดนตรี ห้องแสดงนิทรรศการ ห้องซ่อมเครื่องดนตรี (เก่า) ห้องสาธิตดนตรี ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องพิพิธภัณฑ์ ห้องแสดงเครื่องดนตรี ห้องแสดงดนตรี เวทีแสดงดนตรีในพิพิธภัณฑ์ เวทีแสดงดนตรีหน้าพิพิธภัณฑ์ ห้องขายของที่ระลึก ห้องอาหาร และเรือนรับรองแขกกลางน้ำโดยภายอาคารพิพิธภัณฑ์ดนตรีจะมีทั้งหมด 7 ชั้น

ชั้นที่ 1-2 เป็นพื้นที่เตรียมความพร้อมเกี่ยวกับการเข้าชมพิพิธภัณฑ์ทั้งร้านจำหน่ายของที่ระลึก
ห้องอการ และมีพื้นที่สำหรับการแสดงความเป็นภูมิภาคอุษาคเนย์ ที่ประกอบด้วย ผู้คนหลายเผ่าพันธุ์ มีดนตรีที่หลากหลาย ดนตรีของชาวอุษาคเนย์สะท้อนความเป็นอยู่ของผู้คน ดนตรีเป็นวิถีชีวิตของชาวอุษาคเนย์

ชั้น 3-4 เป็นพื้นที่แสดงความเชื่อมโยงระหว่างภูมิภาคอุษาคเนย์กับโลกว่าเป็นอย่างไร อุษาคเนย์อยู่กับโลกอย่างไร การเผยแพร่ วัฒนธรรมดนตรีของอุษาคเนย์ไปสู่ทวีปยุโรปและอเมริกา และแสดงถึงอิทธิพลของอุษาคเนย์ที่มีต่อโลกโดยนำเสนอดนตรีของภูมิภาคที่อยู่ในวัฒนธรรมอื่น

ชั้น 5 ของพิพิธภัณฑ์ดนตรี เป็นพื้นที่สำหรับการแสดงนิทรรศการดนตรีของโลก (World Music) เป็นนิทรรศการหมุนเวียน ห้องของภัณฑารักษ์ใช้ซ่อมเครื่องดนตรีที่ชำรุด การดูแลรักษาเครื่องดนตรี รวมถึงห้องที่ใช้ในการประชุมทางวิชาการพิพิธภัณฑ์

ชั้น 6-7 ของพิพิธภัณฑ์ดนตรี เป็นห้องแสดงดนตรี (Recital Hall) เป็นพื้นที่ของดนตรีพื้นบ้าน ดนตรีประจำชาติ และดนตรีพื้นเมืองเป็นต้นมี ที่นั่งประมาณ 150 ที่นั่ง

พิพิธภัณฑ์ดนตรีควรมีชื่อเสียงในด้านคุณค่า รสนิยม ความงาม ความดี พิพิธภัณฑ์ดนตรี วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นแหล่งความรู้ดนตรีวิธีใหม่ เป็นแหล่งความรู้ของภูมิภาค เป็นมหาอำนาจของความรู้ เป็นแหล่งให้ความรู้ ให้ความเพลิดเพลิน ให้ความบันเทิง เป็นมหาวิทยาลัยของปวงชน และเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวิชาการ โดยขายความเป็นมาของสังคม เป็นต้น