เตาเผาแม่น้ำน้อย เป็นแหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่ที่สุดในสมัยกรุงศรีอยุธยา ระหว่าง พ.ศ.1914-2310  ผลิตภัณฑ์ที่พบมาก คือ ไห , ไหสี่หู , อ่าง , ครก , กระปุก , ขวด , ช่อฟ้า , กระเบื้องปูพื้น , กาน้ำ , กระสุนปืนใหญ่ , ท่อน้ำดินเผา , ประติมากรรมลอยตัวรูปสัตว์ต่างๆ 

ลักษณะตัวเตาเป็นแบบระบายความร้อนฝานเฉียงขึ้น ก่อด้วยอิฐยาว 14 เมตร กว้าง 5.6 เมตร มีเส้นผ่าศูนย์กลางของปล่องควันไฟยาว 2.15 เมตร ตัวเตาคล้ายเรือประทุน จึงเรียกว่า "เตาประทุน"  แบ่งเป็น 3 ส่วน  คือ

• ตอนหน้า  เป็นห้องเผาเชื้อเพลิงหรือห้องไฟ อยู่ระดับต่ำที่สุด ด้านหน้าเตามีช่องใส่ไฟที่เป็นทางเข้าสำหรับลำเลียงภาชนะเข้าเตาเผา  ลำเลียงภาชนะที่เผาสุกแล้วออกจากเตา
• ตอนกลาง เป็นห้องวางภาชนะ มีกำแพงกั้นไฟสูง ถมพื้นยกสูงขึ้น เริ่มจากขอบกำแพงกั้นไฟค่อยๆลาดเอียงขึ้นสู่ปล่องระบายควันไฟในมุมเงย 15 องศา  ห้องวางภาชนะมีพื้นที่รวม 3/4 ของความยาวเตาทั้งหมด หลังคาเตาก่ออิฐเป็นวงโค้ง สันนิษฐานว่าจะสามารถจุผลิตภัณฑ์ได้คราวละไม่น้อยกว่า 800-1000 ชิ้น
• ตอนหลัง เป็นปล่องระบายควันไฟ มีแผนผังรูปไข่ยาวประมาณ 2.70 เมตร กว้าง 2.15 เมตร ก่อด้วยอิฐเรียงซ้อนกัน

ปัจจุบัน กรมศิลปากร ได้จัดสร้างเป็น พิพิธภัณฑ์เตาแม่น้ำน้อย ขึ้น เป็นอาคารขนาดใหญ่เชื่อมต่อกัน 2 หลัง 

• หลังแรก เป็นอาคารโปร่งโล่งคลุมเตาเผาไว้ 2 เตา ยกพื้นรอบตัวเตาเผา เพื่อให้ผู้เข้าชมสามารถเดินชมตัวเตาเผาได้  บริเวณทางเดินมีนิทรรศการที่ให้ข้อมูลโดยสังเขปของแหล่งเตาเผาแม่น้ำน้อยทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ
• อาคารหลังที่ 2 จัดแสดงแบบจำลองเตาเผาแม่น้ำน้อย และตัวอย่างเครื่องปั้นดินเผาที่พบในแหล่งนี้