เดิมทีเดียวนั้นเชียงใหม่มีที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขอยู่แห่งหนึ่งตรงถนนวิชยานนท์ ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้ว และได้สร้างสุขศาลาขึ้นแทน ต่อมาเปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลเทศบาลนครเชียงใหม่จนถึงปัจจุบัน ชาวบ้านในสมัยนั้นเรียกที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขแห่งแรกของเชียงใหม่ง่ายๆ ว่า “โฮงสาย” คงจะเป็นด้วยเหตุผลที่เป็นสถานที่ตั้งชุมสายโทรเลขและโทาศัพท์ ซึ่งต้องมีสายสัญณาณเชื่อมโยงจากที่ต่าง ๆ เข้ามาที่ตัวอาคารจำนวนมาก

ในปี พ.ศ. 2453 มีการก่อสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กตรงบริเวณใกล้กัน (ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากรเชียงใหม่) ทางการได้ย้าย “โฮงสาย” มาอยู่ที่อาคารหลังนี้ภายหลัง ซึ่งแต่เดิมนั้น ก่อนที่จะมีการก่อสร้างอาคารหลังนี้ บริเวณดังกล่าวใช้เป็นที่ทำการศาลมณฑลพายัพ ภายในมีที่คุมขังนักโทษอยู่ด้วยปัจจุบันตัวอาคารได้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลสมัย ปีกของอาคารทั้งสองข้าง ได้ต่อเติมเป็นสองชั้นโดยตลอด เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับทำงานเพิ่มมากขึ้น แต่ก็ไม่เพียงพอต่อความเจริญของเมืองเชียงใหม่ในยุคสมัยต่อ ๆ มา จนต้องสร้างที่ทำการขึ้นที่ใหม่เพิ่มอีกแห่งหนึ่งย่านสันป่าข่อย ฝั่งซ้ายแม่น้ำปิง อาคารหลังนี้ใช้เป็นที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขแม่ปิง เรื่อยมาจนถึงปี 2533 การสื่อสารแห่งประเทศไทย (หน่วยงานในขณะนั้น) ได้ปรับปรุงให้เป็นพิพิธภัณฑ์ตราไปรษณีย์เชียงใหม่ เพื่อเป็นศูนย์รวมของนักสะสมตราไปรษณียากรในภูมิภาคนี้

เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น ห้องจัดแสดง 4 ห้อง พื้นที่จัดแสดงรวมประมาณ 260 ตารางเมตร มีห้องคลังขนาด 42 ตารางเมตร ห้องจัดแสดงชั้นล่าง จัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้เกี่ยวกับการสื่อสารสมัยก่อน เช่น เครื่องเคาะรหัสมอสที่ขนาดใช้ไฟ 12 โวลท์ เครื่องมืออื่น ๆ ตลอดจนโต๊ะ เก้าอี้ยาว เคาท์เตอร์ไปรษณียากรที่เคยใช้ในสำนักงานไปรษณีย์สมัยก่อน ชั้นที่ 2 แสดงแสตมป์เก่า ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 8 เป็นต้นมา นอกจากนี้ยังมีห้องสมุด ห้องประชุมอยู่บนชั้น 2 อีกด้วย ด้านนอกพิพิธภัณฑ์จัดแสดงตู้ไปรษณีย์เก่าที่เก็บมาจากที่ต่าง ๆ จำนวน 5 ตู้ ทางพิพิธภัณฑ์ร่วมกัมชมรมนักสะสมแสตมป์เชียงใหม่ ยังได้จัดกิจกรรมการพบปะพูดคุยระหว่างสมาชิก ประกวดการจัดอัลบั้มแสตมป์ จัดนิทรรศการตามสถาบันศึกษาต่าง ๆ ในจังหวัดเชียงใหม่และลำพูน และมีจดหมายข่าวรายเดือนชื่อ "ข่าวพิพิธภัณฑ์ไปรษณียากร เชียงใหม่" ส่งให้แก่สมาชิกและผู้สนใจ